Mencari kedamaian dalam menaip dan membuat satu refleksi langsung kepada diri sendiri ialah salah satu cara bagaimana saya melatih diri untuk menjadi seorang adiwira. Mencari kedamaian dalam menyusun huruf-huruf hingga terbina walau sekecil sebuah perenggan mini kata-kata bernoktah beberapa ayat, seperti menghirup segelas air kosong yang sejuk.
Gelasnya berpeluh menitis mencecah lantai atau meja. Terpulang di mana letaknya cawan. Bergantung kepada tahap sejuknya air kosong. Ialah bagaimana kedamaian akan tercapai. Bagi saya, kertas ialah lapangan ais tempat saya meluncur. Pen, pensel atau kibod, ialah kaki kembar saya yang meluncur dengan penuh kestabilan.
Dan otak saya ialah mata kembar saya yang bergolek-golek di dalam soket mencari, di mana lenkungan paling hebat untuk saya beraksi. Mencapai sahuka tujuh, jam tujuh dua puluh tujuh, saya berfikir tentang kenikmatan saya untuk berfikir tanpa pengaruh kawan
Mencapai jam itu juga, saya baru perasan yang apabila saya semakin menjadi seorang laki-laki, saya perlu lebih berpegang kukuh dan percaya kepada, adiwira petang ini. Diri sendiri.
.
No comments:
Post a Comment